Pelgrims

© 1987 - tekst: Frans Mulder




Vertelt u eens, zegt de interviewer, waarom bent u hier naar toegekomen? Dametje van middelbare leeftijd antwoordt: voor mijn zoon. Beeld wordt ruimer en naast haar zit een fors uit de kluiten gewassen, niet meer zo jonge man. Dit is uw zoon, hè? Vraagt de interviewer.
Ja, dit is mijn zoon. Begrijpt 'ie dat 'ie hier is voor zijn genezing? Nee, dat niet maar hij geniet van de sfeer. Pffféééér! Probeert de jongen. Hoe vind jij het hier? Schreeuwt de interviewer. Hoe of je 't hier vindt. Het monster kijkt ze met grote lege ogen aan. Hij vindt het hier zalig. Hij kan niet praten, hè? Zegt de interviewer. Nee, mijn kind kan niet praten.

Katholieke weduwe met ongelukkig kind. Geen onaantrekkelijke jongen, denk ik, een beetje brute kracht, maar verder... Ze doet hem vast nog in bad. En ik zie het voor me:Hij staat onder de douche, naakt als een zeester. Mooie stevige benen. Zij, in een gebloemd schort, zeept hem vanaf een zo groot mogelijke afstand, bang om nat te worden, in. Hij speelt met een plastic eendje dat 'ie telkens laat vallen. Toe nou jongen, zo kan mammie je toch niet wassen? Haar schort wordt nat. Hij neuriet. Ze kijkt hem aan. Hij heeft z'n ogen dicht. Ze wast 'm, wast 'm, raakt in de war. Oh, wat houdt ze van haar jongen. Het water spat op haar schort en sloffen. Hij kust haar onhandig op het vochtig permanent. Ze rilt. Kijkt naar hem op. Slaat haar armen om hem heen. Staat aangekleed onder de douche, wordt kletsnat. Het water ruist. Verder is het stil...

Dit mag nooit meer gebeuren!

Weet hij van Maria's verschijning? Dringt de interviewer aan. De jongen bonkt rhytmisch met z'n vuisten op tafel. Hou daar mee op, zegt ze, en ze geeft hem een pets op z'n handen. Nee, hij begrijpt het niet maar hij voelt het wel. De interviewer draait zich richting camera, kijkt mij strak aan en zegt: tot zover Lourdes. Ik kijk terug. Wie het 't langste volhoudt, denk ik...

Dan wordt het beeld zwart.