PASMAN © Theodor Holman Aan de balie vroeg hij welke kamer mevrouw Van Dijk had. De hoteleigenaar keek in zijn boek en zei: "Er is hier momenteel geen mevrouw Van Dijk". Hij voelde de gêne tot achetr in zijn nek gloeien en ondertussen gingen zijn gedachten razend snel: onder welke naam had ze zich dan hier ingeschreven? "Dus mevrouw Van Dijk is er niet". "Nee", zei de hoteleigenaar nog eens met een grote glimlach. Zou ze... nee, zo stom zou ze toch niet zijn... zou ze onder zijn naam naam hebben geboekt? Zo ja, hoe moest hij dat dan vragen? Hij toch toch moeilijk vragen: "Is mevrouw Pasman er dan wel?" Toch moest hij iets verzinnen. Opeens had hij het en vroeg: "Misschien staat ze ingeschreven onder haar meisjesnaam Pasman... Is mevrouw Pasman er?" "Ja, die is er wel", zei de hotelier, "kamer 18. Kan ik u ook inschrijven?" Verdomme, daar had je nu de problemen. Moest hij nu ook zeggen dat hij 'mijnheer Pasman' was? Het zou die hotelier geen moer kunnen schelen, die man had dat waarschijnlijk al duizend keer meegemaakt. Ik kan het niet, ik wil het niet, bedacht hij terwijl hij niet goed wist wat hij nu eigenlijk niet kon en wat hij niet wilde. In ieder geval wilde hij niet de suggestie wekken dat hij hier met zijn zuster ging slapen. Dan liever ermaar rond voor uitkomen dat hij vreemd ging. "Ja, ik ben mijnheer Campert". Waarom deed hij dat nou? Waarom noemde hij de achternaam van een bekend schrijver wiens boekje hij notabene in zijn jaszak had. Nu maar hopen dat de man van het hotel geen notie van de Nederlandse literatuur had. "Bent u familie van Remco Campert? Ik lees hem heel graag" "Van wie... Ja, daar heb ik wel eens van gehoord... ik geloof dat ik heel in de verte familie ben." Hij werd verwezen naar de kamer van mevrouw Pasman en klopte aan. "Binnen". Ze was al in bed gaan liggen. "Je hebt je ingeschreven onder mijn achternaam", zei hij. "Ja, leuk hè... Ik verheug me er op met jou getrouwd te zijn." "Dan moet ik eerst scheiden, Jessica" Op dat moment werd er aan de deur geklopt: "Mijnheer Campert, er is een mevrouw Pasman aan de telefoon. Ik denk voor u".