PASCAL

© 1987/2001 - Erik Brey

Geachte familieleden. En aanwezenden. Het valt niet gemakkelijk de juiste woorden te vinden bij zo'n droevig en definitief afscheid.
Pascal is van ons heengegaan en als oudste broer zou ik nog het een en ander willen zeggen.
Pascal jongen, ik denk dat je trots geweest was als je nog even had kunnen kijken wie of dat er allemaal gekomen zijn om van jou afscheid te nemen. Beppie natuurlijk, en Gert-Jan, Theo, Hans, nou ja, ze zijn er allemaal. Behalve Ma dan natuurlijk, maar dat begrijp je wel.
Man man man, wat een manier om te gaan. Maar we zullen maar zeggen, 't had ons allemaal kunnen overkomen... hoewel... Ma heeft altijd al gezegd: Pascal heeft een ruwe bolster maar een rotte pit. Maar dat was natuurlijk een dolletje. Over de doden niks dan goeds en over jou al helemaal niet.
We wisten allemaal dat jij een beetje onrustige jongen was, een beetje baldadig. ADHD. Maar ja, je was dan ook niet van het slappe soort. Jij was uit het goede hout gesneden, ruw maar stevig hout. Voor je omgeving niet altijd even gemakkelijk, want je kon hard zijn. Je was eerlijk, soms, maar keihard. 
En dat komt natuurlijk: je hebt 't ook niet altijd even gemakkelijk gehad. Je was bijvoorbeeld niet echt mooi te noemen en dat gaf niks, Pascal, echt waar niet, maar je was geen plaatje.
En leren kon je ook niet en bijlessen was je principiëel in: "ik doe 't van me eigen zelf of ik doe 't niet", zei je altijd. En dan deed je 't niet. Maar ja, je had dan ook nooit ergens spijt van nooit!
Had je je nou niet voor één keer in kennen houden, Pascal? Was dat nou nodig? Dan had je hier nou toch niet zo blauw gelegen, toch?
Beppy hield toch van je? Dat wist je toch? Maar een vrouw is ook maar een mens, en een vrouw wil toch ook wel eens wat anders? Dat is toch normaal? Jij hebt 't toch ook met Hanneke gedaan? En met Agnes? Dat weet Beppy toch ook, of niet dan...? O, nou ja, dan weet ze dat nou alsnog. En met Jessica, en met Machteld, en Natasja... tegelijk! 
Dan hoef jij toch niet meteen kwaad te worden als Beppy 's één keertje Gert-Jan ligt te kluiven? Dat blijft toch in de familie? Dan ga je toch niet meteen Gert-Jan z'n rug openleggen? Het is toch je neef?
En dan kan je 't Ma toch ook niet kwalijk nemen dat ze jou van Gert-Jan heeft afgehaald en je porum heeft verbouwd? Het is toch je moeder? Dan ga jij toch niet je Sylvester Stallone mes tevoorschijn halen om d'r op maat te snijden? Je weet toch dat Ma dan kwaad wordt? En je weet wat er gebeurt als Ma kwaad wordt, Pascal? Dan is 't toch je eigen schuld ook nog es een keer?
Nou ja, zand erover. We zullen je missen, want we hielden van je.
Man man man, wat hebben wij van jou gehouden, waar? En wij zullen wel voor Beppy zorgen. Gert-Jan vangt er al heel lief op. En het raam is ook alweer gerepareerd. En Ma is ook weer vrij. We hebben allemaal besloten dat 't voor iedereen 't beste was om te getuigen dat jij van je eigen uit gewoon gevallen was. Dat is voor ons het beste en voor jou maakt 't nou toch niet meer uit.
Maar als er ooit iemand aan ons vraagt: "Zeg, die Pascal, wat was dat voor een gast?" Dan zeggen wij: "Pascal? Dat was zó'n jongen!" Allemaal! Toch...? Want ik weet je te vinden.

Zeg, doodgraver... stamp je 't nog één keer goed aan?
Je kan nooit weten...