INTERNAAT

© 1988 - tekst & muziek: Erik Brey


Ze hebben foto's meegenomen van een tuin met honderd bomen 
Bij een stil en heel groot huis  met honderd ramen en één deur 
Al dat groen vindt mama toch mooi meegenomen 
Ook al is 't dan wat ver naar Etten-Leur 
Ze vragen steeds of ik soms toch geloof dat papa terug zal komen 
Nee, natuurlijk niet, hij is toch dood ? Maar steeds krijg ik een kleur  

Papa, papa, ze doen me op een internaat 
En ik begrijp 't wel, geloof ik, maar ik wil niet 
En wat ik ook beloof: ik zal nooit meer... en ik zal altijd... 
Als mama echt nog van me hield liet zij me toch niet zomaar gaan ? 
Papa, ze zeggen dat jij hetzelfde had gedaan 
Maar dat geloof ik niet. Dat niet.  

Oom karel zegt dat jongens die te lang bij mama zijn gebleven 
Straks geen meisje krijgen en dan net zo worden als oom piet 
Nou, oom piet daar kun je nog wat mee beleven 
En is trouwens echt mijn oom, oom karel niet 
Ik vraag maar niet meer wat nou "bestwil" is dat heb ik opgegeven, 
Volgens mij: de echte reden die vertellen ze me niet  

Papa, papa, ze doen me op een internaat 
En ik begrijp 't wel, geloof ik, maar ik  wil niet 
En wat ik ook beloof: ik zal nooit meer... en ik zal altijd... 
Want ik begrijp nog steeds niet echt waarom wat heb ik dan gedaan ? 
Papa, ze zeggen dat jij hetzelfde had gedaan 
Maar dat geloof ik niet. Dat niet.  

Mijn beide zusjes denken ook dat ik er best wel aan zal wennen 
Zij gaan samen naar dat  meisjes-internaat in amstelveen 
Af en toe ben ik jaloers, moet ik bekennen 
Zij zijn samen bang, ik zit daar straks alleen 
En mama zegt: je zult daar honderd nieuwe vriendjes leren kennen 
Maar ik wil geen honderd vriendjes ik wil daar gewoon niet heen  

Papa, papa, ze deden me op internaat 
En ik begrijp 't nu, geloof ik, maar 't wil niet 
Dat kind woont in m'n hoofd. Jij zult nooit meer... dus ik zal altijd... 
't Was niemands schuld het had gewoonweg anders moeten gaan 
Papa, ze zeggen dat ik hetzelfde had gedaan 
Maar dat geloof ik niet