HOBBY Tekst: © Gerrie van der Klei Wij van onze toneelvereniging "Met een lach en een traan", voorheen geheten "Tooneel voor het nut" met dubbel oo, doen nu ook musical-opvoeringen. Wij hebben grote plannen: Les Mis, de Sound, Fantom, Sunset, Le Cage, 3M. Maar we zijn bescheiden begonnen, hoor; vorig jaar hebben we Oliver opgevoerd, want zolang de kinderen nogklein zijn, moet je er wat mee doen, nietwaar? En we hebben het Leger des Heils ingeschakeld voor deoude kleren, dat wil zeggen, de kleren die zij al wilden weggooien, dus het heeft ons eigenlijk helemaal niks gekost. De kapper, die ook bij ons op de bühne stond, heeft maandenlang knipveegsel bewaard, voor de baarden en de pruiken, dus toen hadden we ook de kap en grime. Want het hoeft allemaal niks te kosten, he? Die miljoenen van Van den Ende hebben wij echt niet nodig, hoor. Met inzet en liefde voor het vak, en vooral de hechte samenwerking, dat trooper-gevoel, maak je ook een mooie show. Want dat is zo belangrijk he, hoe 't er op de buhne uitziet. Kijk, als er eens iemand een keertje een beetje off tune zingt, of een black outje heeft, dan denk je off stage, in de wings, o o o, als dat maar goed gaat, laat de company manager het niet horen, maar de mensen in de zaal kijken vaak alleen maar naar de kostuums, die merken nergens iets van. Het zal je verbazen wat het publiek allemaal niet weet van wat er zich op en achter de buhne afspeelt. Maar daar mag ik natuurlijk niets over zeggen, dat zijn de geheimen van het vak. En 't is een mooi vak hoor. Maar zwaar. Een keer in de week oefenen, op donderdag avond, en dat zes maanden lang, nou, da's hard werken hoor. Een paar weken geleden was ik naar zo'n Grote Musical, na afloop met een van de hoofdrolspelers staan praten (vinden ze hartstikke leuk). Toen heb ik eens gevraagd hoe lang zij nou oefenen op zo'n musical uitvoering. Zo'n zes weken zei 'ie. Ik vroeg nog: elke avond? Maar daar zei 'ie niets op. Ik heb 'm nog een geweldig compliment gemaakt. Ik vertelde hem van onze vereniging en welke productie we allemaal gedaan hadden (hij was echt reuze geïnteresseerd) en toen zei ik: Kijk, dat niveau dat jullie hebben, dát halen wij natuurlijk niet, want ja, wíj werken overdag! Ja, wat zij dan wél doen weet ik ook niet. veel interviews denk ik, en ze blijven natuurlijk lang op bed liggen, want na de opvoeringen nemen ze altijd een neutje, of twee. Een lekker leventje hoor, la dolce vita zal ik maar zeggen. Maar dat kunnen wij ons natuurlijk niet veroorloven, de economie moet toch ergens op draaien, nietwaar? En wij doen die musicals voor de lol, want dat is het mooie eraan: je hebt een leuke hobby, je hebt plezier onder mekaar, en je geeft je familie en vrienden ook nog eens een fijne avond uit. Want daar gaat het om in onze vereniging: jezelf en anderen gelukkig maken. Kom daar maar eens om in het leven (op kantoor of waar je ook je dagelijkse brood moet verdienen). Nee, dan heb ik wel eens te doen met die artiesten; want ook al hebben ze een luizeleventje, echt gelukkig zijn ze volgens mij nooit. Lees de bladen maar: kommer en kwel, een beetje lief en veel leed. Dan heb ik toch liever eenlach en een traan op de buhne, waar alles maar schijn is. Schone schijn, dat wel, maar na de opvoering ga je weer naar huis, en dan is alles weer gewoon. Want daar gaat 't om he? In onze vereniging: naast de glamour en glitter van de showbusiness blijven wij toch gewoon.